In maart 2007 werd in Ouagadougou een politiek akkoord ondertekend door de partijen (rebellen en regering) die aan de basis liggen van het militair-burgerlijk conflict dat sinds september 2002 woedt. Dankzij dat akkoord en het kalmere klimaat keert de vrede terug in het land. Ook al zijn er hier en daar nog verzetshaarden en confrontaties, toch is de algemene sfeer erop gericht om de mogelijkheden tot vrede te verkennen. De ontmanteling van de vertrouwenslinie en de benoeming van een Eerste Minister, afkomstig uit de groep van de rebellen, zijn tekens die wijzen op een oplossing voor de crisis. Dankzij dat alles is de gemeenschap beginnen te dromen van een terugkeer naar Bouaké.

Sinds ik terug ben gekomen van de Algemene Vergadering in Kolkata is de terugkeer van de gemeenschap naar Bouaké in een heel actieve fase terechtgekomen. Op 28 oktober 2008 is een eerste groep mensen, bestaande uit zeven lange-termijnassistenten en familieleden, naar Bouaké vertrokken. De grote foyer werd opgeknapt en kreeg van de eerste groep een grote onderhoudsbeurt om de andere leden van de gemeenschap te onthalen. Op 15 november is de tweede expeditie vertrokken, die voornamelijk bestond uit de zes minst zelfstandige mensen met een handicap en twee assistentes. De minibus van de gemeenschap had na zo’n 200 km te kampen met pech zodat de rest van de reis met het openbaar vervoer afgelegd moest worden. De vermoeidheid stond te lezen op de gezichten maar iedereen is veilig en wel aangekomen. Eer aan Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand van Bouaké die ons leidde! Op 17 november stond de derde groep op het punt om te vertrekken naar Bouaké met het openbaar vervoer, waarvoor de verantwoordelijken speciale regelingen getroffen hadden voor de missie van de Ark. In die derde groep zaten de meest zelfstandige mensen met een handicap.

De terugkeer van de gemeenschap naar Bouaké is niet volledig. Een foyer van de Ark Bouaké in Bonoua, met een groep assistenten die door Viviane Kouakou geleid wordt en zes mensen met een handicap, blijft getuigen van de missie van de Ark in Bonoua, op vraag van de bevolking. Hoe kan het ook anders, als twee mensen (Amoin en Mariam – mogen zij in vrede rusten) er begraven zijn net na het begin van de ballingschap van de gemeenschap in Bonoua?

Het is logisch dat de gemeenschap na al die ervaringen diep geraakt is in haar organisatie, haar functioneren en haar missies. De vele crisissen van gebrek aan discipline en wantrouwen ten opzichte van autoriteit zijn punten waar op korte, middellange en lange termijn aan gewerkt moet worden om de gemeenschapsgeest van de Ark weer vlot te trekken. De mandaten van de voorzitter van de raad van bestuur en de gemeenschapsverantwoordelijke verdienen verlenging. De vorming die gericht is op de assistenten, de verschillende verantwoordelijken en het ondersteunend personeel zal de hefboom zijn om de gemeenschap van binnenuit weer op de been te helpen. Ook de activiteiten waarmee inkomsten verzameld worden voor eigen middelen en het mobiliseren van lokale fondsen zijn onmisbaar voor het heropbouwen van de gemeenschap.