Na vele verschillende gesprekken en sollicitaties, ben ik dan uiteindelijk via de Duitse organisatie ASF (Aktion Sühnezeichen Friedensdienste) op 11 september 2004 in de Ark Antwerpen terecht gekomen. Dat was het begin van een ontzettend mooi jaar in de Ark, dat ik nooit zal vergeten. Het is moeilijk te beschrijven wat je tijdens zo een jaar beleeft omdat je het best zelf ontdekt om het helemaal te begrijpen.

Toen ik begin september 2004 in Madona, een huis van de Ark Antwerpen, toekwam, kon ik nog maar heel weinig Nederlands spreken en wist ik eigenlijk ook niet goed wat mij te wachten stond. Ik had nog nooit eerder met gehandicapte mensen gewerkt, laat staan met hen samen geleefd. Ik wist dus niet echt wat ik moest verwachten en vooral wat er van mij werd verwacht. Des te meer was ik verrast hoe rap ik mij er thuis ging voelen en hoe hartelijk dat ik werd verwelkomd. Het was gewoon schitterend, iedereen leek blij te zijn dat ik er was en benieuwd om mij te leren kennen.

Vanaf het begin waren er helemaal geen communicatieproblemen, hoewel er gasten waren die niet echt konden spreken en ik ook nog niet goed Nederlands kon. Maar dat was allemaal niet belangrijk. Er heerste een ongelooflijk warme sfeer en ik had net het gevoel bij een grote familie terecht gekomen te zijn. Iedereen zorgde voor elkaar en er werd helemaal geen verschil gemaakt tussen assistenten of gasten. Iedereen had zijn taken en plichten, en mocht zijn sterke kanten gebruiken om iemand anders te helpen.

Hoewel ik iemand nieuws voor hen was, hoorde ik er vanaf het begin bij en kreeg ik de kans een heel bijzondere relatie met hen op te bouwen. Dat was, en het is het nog altijd, een ongelooflijk goed gevoel. Maar het belangrijkste is eigenlijk dat het altijd een geven en nemen was, dat wil zeggen dat ik nooit het gevoel had er te “werken”.

Ik was er gewoon thuis en de gasten zorgden evenzo voor mij als ik voor hen. Door het samenleven met de gasten, die allemaal heel uniek zijn, heb ik geleerd dat het soms genoeg is, naast iemand te gaan zitten en met hem/haar te praten om hem of haar gelukkig te maken en er zelf ook wel van te genieten. Het moet dus helemaal niets speciaals zijn om iemand wat vreugde te brengen. Een simpele glimlach is soms meer waard dan alle cadeautjes van de wereld! En dat zijn dingen die vele mensen buiten de Ark al vergeten zijn.

Tijdens het jaar heb ik geleerd mijn sterke kanten te gebruiken om anderen te helpen of hen blij te maken, maar ook mijn eigen zwakten te aanvaarden. Het is moeilijk om er bepaalde momenten uit te kiezen, die heel bijzonders waren, want elke gast heeft mij op zijn eigen manier iets voor de rest van mijn leven meegegeven. Het zijn vooral de kleine dingen die heel bijzonders waren, en die ik niet zal vergeten: met Joris naar Zorro kijken en zien hoe hij ervan geniet, met Marc gaan zwemmen en zingen, met Jeanneke op café gaan en de laatste nieuwtjes van het dorp horen, Elke een douche geven of een van haar mooie tekeningen krijgen, met Harry gaan winkelen, met Nancy naar het nieuws luisteren, naar Joris zijn mondmuziek luisteren, enz.

Voor mij is de Ark, en in’t bijzonder Madona, in dit jaar een tweede thuis geworden, en is het nog steeds. Vóór dat jaar had ik helemaal niet verwacht zo betrokken te geraken bij de mensen, maar dat gebeurt gewoon als je in de Ark binnenkomt.

En hoewel het nu al twee jaar geleden is dat ik geen assistente meer ben, elke keer dat ik op bezoek kom, heb ik net het gevoel dat het nog maar gisteren was dat ik ben vertrokken. Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik mij nog altijd thuis voel binnen de Ark, en in het bijzonder in de Madona. Ik kom er altijd graag terug en de band zal hopelijk nog lang blijven bestaan.